L'aqua frèsca dla Pargaia

Sla piaza dla Pargaia u j è una funtanèla
s’un’aqua sempra frèsca ch’la va zò a garganèla,
ta t la bbireb tota d’un fié, senza stacaè,
e u t dispis quèla ch’la avaènza che t’an t la pu sculaè.
Pedaèla e pedaèla sò ma chi grep e tra chi calancheun,
u m’era vneu una gòula sèca che la lengua l’am feva e’ feun.
Cio, l’era una fat caldaz che dè 'd loi a pedalaè,
che prinfena al zgheli as feva vent par na s-ciupaè.
S’un fos staè pr’e pansir ‘d cl’aqua, am sareb daè a la macia,
acsè a n’ò fat temp a rivé, che sobit ò impinoi la buracia.
Pu am sò puzaè m’una pienta a lè se’ marciapì,
ò ceus j occ, ò bot la tèsta d’indrì,
e: glo…glo…glo…glo…glo…
ah, che gost! A giòiva propi da na smet piò!
Quant ch’am sò cavaè la sòida, a m’n’un sò infat d’un vcèt
ch’um fiseva divartoi e s’un curiòus surisèt.
A s’era drì a tiré un bèl fié ‘d sudisfaziòun
ch’u s’è fat avaènti e u m’à det senza nisona indecisiòun:
  “Òs-cia cl’òm, avì magné salaè, èh?”.